انواع مختلفی از قیدها در دستور زبان آلمانی وجود دارد: قیدهای مکان (dort) زمان ضرب زمان (heute)، قیدهای دلیل (Darum) یا قیدهای حالت (gern). برخی از قیدها اشکال قیاسی و تفضیلی (superlative) دارند.
هیچ زبانی آسان نیست، و یادگیری زبان آلمانی بسیار سخت است؛ ولی اگر میخواهید زبان آلمانی را یاد بگیرید، توانستنش غیرممکن نیست. آلمانی یک زبان منطقی با گرامر منظم میباشد. واژگان بیگانۀ خیلی کمی در این زبان موجود میباشد.
در مقالات گذشته شاهد مکالماتی بودهاید که در آنها از ضمایر ملکی مانند mein (mayn), unser (oon-zer) و Ihr (eer) استفاده شده بود. این ضمایر ملکی در زبان آلمانی برای نشاندادن مالکیت چیزی یا کسی توسط شخصی بهکار میروند.
در این مقاله مشاهده میکنید که یک سیستم مربوط به حروف پایانی صفت ها در زبان آلمانی حاکم است. الگوهای این مقاله نشان خواهند داد که صفت ها چگونه صرف میشوند و درنتیجه به انها تصریف های صرفی یا صرف کلمات گفته میشود.
تصمیم گرفتن درمورد نحوه ی جمع بستن یک اسم آلمانی ، یک جنبه ی پرزحمت آن زبان است، زیرا اسم های جمع در زبان آلمانی به یکی ازاین 9 روش ساخته میشوند، یعنی با اضافه کردن ¨, -e, ¨e, -er, ¨er, -n, -en, -s یا اینکه با اسم هیچ کاری نداشته باشید.
.jpeg )
